Croze

รู้สึกเหมือนว่าดองซับไปนานมาก (จริงๆก็ไม่ได้รู้สึกหรอก  ดองจริงๆ)  อันด้วยว่าเดือนที่แล้วติดสอบค่ะ  สอบมันเข้าไป  ตะบี้ตะบันมันทั้งเดือน  พอสอบเสร็จก็แอบอู้มานอนหายใจทิ้งอีกเกือบอาทิตย์  กว่าจะได้ฤกษ์คว้าเอาเรื่องนี้มาทำต่อ (ขอบคุณท่านอานที่ช่วยทวงด้วยนะคะ  ไม่งั้นก็คงจะอู้มันอยู่อย่างงั้นแหละ)

จากคอมเม้นท์เอนทรี่ก่อนมีคนถามถึงอนิเม Ayakashi ตอนที่ 1  เผื่อจะยังมีคนงงอยู่  อนิเมเรื่องนี้เป็นอนิเมซีรีย์ที่มีสามเรื่องค่ะ  ซึ่งแต่ละเรื่องเนื้อหาจะไม่ได้เกี่ยวข้องกันเลย  ซึ่งตอนที่เราเลือกแปลคือ  Bake Neko  เป็นเรื่องสุดท้ายของอนิเมชุดนี้เลยค่ะ  (ไม่ได้แปลเรื่องอื่นๆเน่อ  แปลมาแต่คนขายยาด้วยความลำเอียงส่วนตัว) เพราะฉะนั้นถ้าอยากดูตอนแรกต้องค้นเอาในเว็บอนิเมค่ะ  แต่มีแต่ซับ Eng นะ  ส่วนถ้าเข้าใจผิดว่าเรื่อง Bake Neko นี้ ทำไมจู่ๆโผล่มาตอนเก้าเลย  ก็ขอบอกไว้ว่านั่นเป็นตอนที่เก้าในซีรีย์ชุดนี้  แต่ก็เป็นตอนแรกของเรื่องนี้ด้วยค่ะ (ยิ่งพูดจะยิ่งงงหรือเปล่า)

งวดนี้แปลออกมาแล้วออกจะติดๆขัดๆเรื่องสำนวนและประโยคที่ถกเถียงกันไม่ใช่น้อย  โดยเฉพาะตอนที่ซามูไรสองคนตั้งท่าจะกัดกันนั่นแหละ  งัดแต่ละคำออกมานี่ออกแนวสุภาพแต่จิกๆกัดๆกันเห็นๆ  เราที่ปกติก็แปลง่อนแง่นๆอยู่แล้วก็ได้แต่กุมขมับกันไป  แล้วก็ร้องหาคนมาช่วยดูต่อว่ามันพูดอะไรกัน  ฮาา  (นี่สินะที่เขาพูดกันว่าคนโง่มักจะฟังที่คนฉลาดพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง?)  ใครที่เคยโดนเราถามเรื่องการแปลกับการใช้คำไปต้องขอบคุณมากๆเลยค่ะ  ไม่งั้นเราก็คงต้องงมกับบางประโยคอยู่อีกนาน

แปลเป็นยังไง  เหมาะสมหรือไม่  อ่านรู้เรื่องมั้ย  ติชมมาได้นะคะ  จะได้แปลดีๆขึ้นไป  (Bake Neko ตอนก่อนกลับไปดูแปลผิดบานเลย  ทั้งที่เช็คดีแล้วเชียวนะ)

[Click image for full image]

File : Ayakashi Bake Neko (Second Chapter) 

Size : 169 mb 

Credit file & Sub eng : gg fansub

Thai Translator : Sarren

Download : >>จิ้มที่นี่<<  (อัพรวมกับตอนเก่าด้วยค่ะ  เราจะอัพเพิ่มลิงค์นี้ลิงค์เดียวนะคะ)

เช่นเดิมว่าสำหรับคนที่อยากจะเอาไปเผยแพร่ต่อ ขอให้แจ้งไว้ด้วยนะคะ แล้วก็ขอให้ลงเครดิตเจ้าของไฟล์ไว้ด้วยค่ะ เพราะเราไม่ได้เอาแบบ Raw มาทำ มันหาไม่ได้ค่ะ (ไปคุ้ยรอบสองมาก็ยังหาไม่ได้  ท่าทางตอนสามจะได้ฝังซับทับลงไปเลยแหงๆ)


เนื่องจากว่าตอนก่อนที่แปลมีจุดผิดอยู่มาก (ส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องชื่อ) หลังจากแปลตอนที่สองเสร็จเราก็ได้กลับไปแก้จุดที่ผิดกับจุดที่ดูแหม่งๆแล้ว  เราจะอัพไฟล์อันที่แก้ใหม่นี้ให้ด้วยนะคะ  ใครอยากได้แบบที่แก้แล้วนี่ก็โหลดใหม่ได้ค่ะ (แต่ถ้าคิดว่ายุ่งยากหรือเน็ตไม่อำนวยจะไม่โหลดก็ตามใจเน่อ  อันนี้แค่แก้เรื่องชื่อกับบางประโยคเฉยๆ  คำแปลส่วนมากยังเหมือนเดิม)  ที่ลิงค์บนนี่เลยค่ะ  อัพรวมกับตอนสองไว้แล้ว

อันนี้เป็นโซนบ่นของเจ้าของบล็อก  ไม่มีสาระ  มีแต่อารมณ์ล้วนๆ

รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนประเภทที่ดึงดูดคนแปลกๆให้เข้าหา...มากกกก  = ="

นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่เราเจอคนคล้ายๆแบบนี้  (รอบก่อนก็หนีอยู่นานกว่าจะพ้น)  คิดว่าเพราะตัวเองเป็นพวกความรู้สึกช้าด้วยกว่าจะรู้ตัวก็เลยกินเวลาซะ  (คราวนี้จะหนียังไงดีนะ)

เรารู้จักกับคนๆนึงราวๆเดือนถึงสองเดือนก่อนค่ะ  เจอกันในงานการ์ตูนเพราะเขาไปอยู่ในบูธของคนรู้จักเลยได้คุยกัน  เราเองเห็นเขาเข้าไปนั่งอยู่ในบูธก็เลยเข้าใจไปว่าเขากับคนรู้จักเราสนิทกัน  ลงท้ายเขาขอเบอร์ก็เลยให้ไป  เขาถามว่าถ้าจะโทรคุยกันนี่ได้มั้ย  เราเองก็ไม่ได้ปฏิเสธไปแต่คิดว่าจะไม่เป็นฝ่ายโทรไปแน่ๆ  เพราะไม่สนิทกันโทรไปก็ไม่่รู้จะคุยอะไร  แล้วอีกอย่างก็คือเราไม่ชอบการจ้อโทรศัพท์นานๆ

ผ่านมาซักพักเขาก็โทรมาจริงๆ  ตอนคุยกันแรกๆก็ยังปกติดีอยู่  ถึงจะแอบรำคาญที่เขาโทรมาประจำเกือบทุกวันกับที่ชอบคุยนานแต่เราก็ไม่ได้พูดอะไรไป  เพราะเราเป็นคนให้เบอร์เขาไปเอง  แล้วก็เป็นคนอนุญาตให้เขาโทรมาได้เองด้วย  มีหลายครั้งที่คิดจะตัดบทแล้ววางเขาก็จะพูดขึ้นมาว่าไม่ได้รำคาญที่เขาโทรมาคุยด้วยใช่มั้ย  ลงท้ายเลยไม่ได้ทำอย่างใจคิดซักที

วันนึงแบตมือถือเรากำลังจะหมดแล้วเขาโทรมา  พอกดรับมันก็ดับพอดี  พอเราเอาไปชาร์ตแล้วเปิดเครื่องใหม่พักเดียวก็โทรมาอีก  แต่เรายุ่งอยู่กับงานเลยใช้หลานไปรับ  หลานรับมือถือเราไม่เป็นก็เลยกลายเป็นว่ากดตัดสายไปซะ  แต่แทบจะทันทีเขาก็โทรกลับมาอีก  ไอ้เราก็นึกไปว่าคงจะมีเรื่องด่วนถึงได้โทรมาติดๆกันตั้งสามครั้งก็เลยไปรับเอง  แล้วก็กลายเป็นว่าไม่มีอะไรเลย  แค่โทรมาคุยเล่นๆ  ถามเรื่องฟิคหรือโดจินในงานการ์ตูนว่างานหน้าจะมีใครออกอะไรบ้าง  จองให้ได้หรือเปล่า  เราจะไปงานไหน (เขาจะได้ไปด้วย)  แล้วคนอื่นๆจะไปงานไหน  ถ้ามีอะไรออกจองให้เขาเลยนะ  แทบจะมาเป็นชุดเลย

เอ่อ...รู้สึกว่าเราเพิ่งจะเจอกันได้สามสี่ครั้งเองนะ

พอใช้เสร็จก็พูดนู่นพูดนี่นานมาก (แต่ละเรื่องที่พูดนี่ก็แปลกๆ  อย่างอุปโลกน์ตัวละครในการ์ตูนว่าเป็นสามีเขาอะไรแบบนี้)  เราจะขอไปห้องน้ำบอกเขาให้วางไปก่อนก็ได้พอกลับมาเขาก็ยังไม่วาง  พูดนานจนสุดท้ายเราต้องขอตัดบทเองเพราะจะกินข้าวกับทำงานต่อนั่นแหละเขาถึงได้วาง  (จริงๆคือบอกปุ๊บเรารวบรัดกดวางเลย)  ตอนนั้นนี่เริ่มหงุดหงิดแล้วแต่ยังไม่ได้พูด  คิดว่าปล่อยไปก่อนเดี๋ยวค่อยว่ากันอีกที

แล้ววันนั้นพอทำงานไปเกือบเสร็จก็ได้นอนเอาตอนเจ็ดโมงเช้า  นอนไปจนราวๆ 11 โมงเขาก็โทรมาอีก  แต่คราวนี้ง่วงมากเพราะเพิ่งได้นอนเลยกดปิดเสียงแล้วนอนต่อ (ปิดเสียงแบบกดปิดฉุกเฉินน่ะ  เสียงจะเงียบไปหนึ่งครั้งที่โทรมา  ถ้าครั้งต่อไปมีใครโทรมาเสียงก็จะกลับไปดังอย่างเดิม)  แต่เขาก็ยังโทรมาไม่หยุด  โทรจิกมาห้าครั้งจนแม่เราต้องเดินมาถามว่าจะให้จัดการให้มั้ย  เราไม่อยากให้แม่ลงมาพูดเองเลยอาศัยจังหวะตอนเขาหยุดโทรแป๊บเดียวกดปิดเครื่องไปเลย  (หลังจากนั้นพอเพื่อนโทรมาเลยไม่มีใครโทรติดซักคน)  พอช่วงบ่ายกะว่าผ่านไปหลายขั่วโมงแล้วคงไม่เป็นไรเลยเปิดเครื่องอีกรอบ  พอเปิดปุ๊บแทบจะทันทีเขาก็โทรมาอีก (นี่โทรจิกตลอดไม่หยุดเลยใช่มั้ยเนี่ย?)  ดังอยู่สามครั้งเราเลยกดปิดรอบสอง (แล้วก็ปิดมาเรื่อยจนถึงตอนนี้)  ตอนนั้นนี่แหม่งๆแล้วว่าทำไมจะต้องโทรจิกกันขนาดนี้

จนกระทั่งได้ไปออนเอ็ม  คนรู้จักกันเขาก็ออนมาพอดี  อีกฝ่ายก็บอกว่าเขาเองก็โดนโทรจิกเหมือนกัน  เพื่อจะถามเรื่องฟิคที่ฝากเราจอง แล้วก็บอกอีกฝ่ายให้ไปแล้วด้วยว่าเราจองให้ไม่ทัน  ขนาดของตัวเองก็ยังไม่ได้่  เขาก็เอาแต่พูดว่าไม่ทันเหรอ  ไม่มีจริงๆเหรอ  ทำไมไม่จองให้ล่ะ  งั้นจะรีปริ้นท์เมื่อไหร่ (เพิ่งจะพิมพ์ยังไม่ทันขายเลยเนี่ยนะ?)  อยู่สองสามรอบจนคนรู้จักเราต้องตัดบทเพราะยุ่งอยู่  พักเดียวเขาก็โทรมาอีก  คราวนี้เอาผู้ปกครองโทรมา  ถามแบบเดียวกันเป๊ะๆ  พออธิบายไปอีกรอบผู้ปกครองเขาก็เลยบอกว่างั้นถ้ามีแล้วให้โทรไปบอกด้วย  แล้วก็วางสายไปเลย  นี่คนขายต้องโทรไปบอกบริการให้ถึงขนาดนั้น?  (แล้วที่เอาผู้ปกครองมาพูดใส่ตามที่ตัวเองต้องการเนี่ย  มันคุกคามไม่ใช่เหรอ)

เราถามคนรู้จัก  ก็ได้คำตอบมาว่าไม่เคยสนิทกับคนๆนี้เลย  แต่แรกเขาเข้ามาเนียนเอง  เข้ามาอยู่ที่บูธเอง  จะไล่ก็ไม่ได้  (เขาเอาผู้ปกครองมางานการ์ตูนด้วยตลอด)  อยู่ๆมาเนียนตีซี้  เนียนนั่งในบูธ  เนียนกับคนอื่นๆว่าเหมือนสนิท  เนียนออกไปกินข้าวกับคนอื่นเป็นกลุ่มๆด้วย  บางทีเนียนเอาของคนอื่นไป  แล้วไม่ได้ทำแบบนี้กับคนรู้จักเราคนเดียว  เขาทำแบบนี้มาแล้วสองสามบูธก่อนจะโดนระเห็จออกมา

นี่ขาดแคลนเพื่อนอะไรขนาดนั้น?

แล้วเวลาคุยกับเรานี่ก็จะยกเรื่องตัวเองขึ้นมาเล่าให้ฟังเสมอ  เล่าเรื่องครอบครัวที่ไม่ได้อยากจะฟัง (แม้ว่า่ตอนฟังครั้งแรกจะแอบเห็นใจ)  แต่ไอ้ที่ได้ยินจากโทรศัพท์แบบบังเอิญนั่นมันอะไรฮะ?  โกหกเหรอ?  พูดมานี่แยกไม่ออกแล้วว่าอันไหนจริงอันไหนโกหกบ้าง  รู้แต่ว่าคุณรังควานเรามากๆ  คุกคามคนรู้จักเรามากๆ  เราไม่กล้าเปิดมือถือแล้วเพราะเดี๋ยวคุณจะโทรมา  แล้วไอ้นิสัยที่พอโทรมาเบอร์นึงไม่รับก็เปลี่ยนเบอร์ไปเรื่อยๆจนกว่าเราจะรับน่ะขอทีเถอะ  ปกติเราก็ไม่ค่อยรับเบอร์ที่ไม่ได้เม็มไว้อยู่แล้ว  โทรมายังไงเราก็ไม่รับ  อายุคุณก็มากกว่าเราซะอีก  นี่คิดว่าตัวเองทำอะไรอยู่

  ฟิคที่สั่งให้จองไปถามคนรู้จักก็บอกว่าซื้อไปเขาก็ไม่ได้อ่าน  ซื้อไปไม่อ่านเอาไปกองทิ้งไว้เพื่ออะไรคะ  เราลำบากจองให้เพราะคุณบอกว่าอยากได้  คนแต่งเขาแต่งมาก็อยากให้คนอ่านชอบ  แล้วคุณที่ไม่อ่านเอาไปกองไว้เนี่ยเพื่ออะไร  เอาตามใจตัวเองจนกว่าจะได้  โทรจิกจนกว่าจะรับ  พอไม่ได้อย่างที่ต้องการก็เอาผู้ปกครองขึ้นมาคุกคาม  เดี๋ยวนี้จะไปงานการ์ตูนทีต้องมานั่งพะวงว่าคุณจะมาหรือเปล่า  ผู้ปกครองคุณจะมาด้วยไหม  แล้วถ้าอยู่ๆคุณไม่พอใจขึ้นมาคุณจะทำอะไรหรือเปล่า  (ได้ยินมาว่าถ้าไม่ดั่งใจก็จะทุบตีแล้วก็ร้องไห้ไม่จบไม่สิ้น) ไม่ใช่แค่เราคนเดียวด้วย  เป็นตามกันไปหมด  นี่กลัวจริงๆแล้วนะ  อย่ารังควานกันจะได้ไหม 

เคยโดนคล้ายๆแบบนี้มาแล้วครั้งนึง  ใช้เวลาเป็นเดือนกว่าจะหนีพ้น  นี่ต้องมาเจออีกแล้ว  แถมหนักกว่าเก่าอีกต่างหาก  นี่ฉันมีอะไรที่ไปดึงดูดคนประเภทนี้รึไง  ไม่จบไม่สิ้นมันซะที

มือถือก็คงต้องปิดมันต่อไปอีกซักพัก... 

ปล. ทำตอนนี้เสร็จแล้วกะจะทำตอนสามต่อเลย  คิดว่าอีกราวๆอาทิตย์นึงตอนสุดท้ายก็จะเสร็จค่ะ  (ถ้าไม่อู้จนเปิดเทอมซะก่อนนะ) 

ปล2. จะว่าไปรู้สึกเหมือนได้ปิดเทอมจริงๆอยู่สองอาทิตย์เอง  แย่จริง  เปิดเทอมแล้วจะเอาเวลาที่ไหนมานอนตื่นสายล่ะเนี่ย? 

ปล3. พิมพ์ๆอยู่แล้วไฟดับ!  ลืมเซพด้วย!  ว้ากกก!  ทำไมหลังๆมันดับบ่อยจังนะ  ฝนก็ไม่ได้ตกซักหน่อย

ส่งท้าย...

จะสมหวังซักข้อมั้ยนะ  โดยเฉพาะไอ้ข้อแรกเนี่ย....